-Sorma’ der adam. “geç kaldım, hanım beni paralayacak.”

-İyice meraklandım söyle be ya, nereye koşarsın?

Arkadaşından kurtulamayacağını anlar adam, iç çekerek anlatmaya başlar.

-Bizim hanım bir arkadaşından duymuş, böyle senin içini gören, neyin olduğunu, hasta mısın değil misin, enerjin düşük mü, yoksa iyi mi, bilen biri varmış. Senin gözünün içine bakar söylermiş neyin olduğunu. Rahatlamak için gidiyormuş arkadaşları, bizde gidelim dedi. Ben çok inanmadım ama gitmesem dilinden kurtulamam diye düştüm işte yola. Acelem ondandır.

Yahu neyin var ki senin, böyle yerlerde işin ne? Ha hastaysan git doktora, versin bir kafa hapı, yut iyi ol. Böyle bilmediğin yerlerde ne işin var be oğlum. Çarpıverirler adamı da anlamazsınız. Ne yaparmış bu insanlar? Meslekleri neymiş? Ben çok bilmem ama bilmediğim yere de gitmem be oğlum, bu devirde insanlar zaten azıcık sıyırmış sanki herkes de doktor oldu. Herkes iş bilir, yer açar, insan bakar oldu. Eskiden ninemler anlatırdı. Doktor çok uzakta olduğu için, bir yerleri ağrısa köyün hocasına giderlermiş, e o da en azından okumuş adam. Bakar dua ediverirmiş, doktora gidene dek idare ederlermiş. Köyün yaşlıları güngörmüşleri olurmuş da o zamanlar geride kaldı be, şimdi öyle mi ya. Neren ağrır, her yerin doktoru var. Amma son zamanlarda ben de duydumdu. Böyle değişik adamlar çıkmış ortaya. Yer açmış, rahatla rahatla rahatla der dururmuş. Anı yaşa anı yaşa anı yaşa. Yav sana ne ben zaten anı yaşıyorum, maddi sıkıntım var, işim yok, karım çok sinirli, oğlum evi terketti. Hadi anı yaşadım da ne oldu, gördüm işte derdimi gördüm. Ne yapayım şimdi dedim adama?

Neee sen de mi gittin yoksa?

Yok be oğlum, benim ki başka herhal. Benim gittiğim adam,  sedyeye yatırdı beni, eliyle garip hareketler yaptı, yum gözünü sımsıkı sakın açma diye de tembihledi. Yanda falan insanlar var, gurup bunlar. Anda kalıp, rahatlayacakmışım. Birkaç adam, iki üç kadın herkesin başında, garip garip el hareketleri yapıyor. Bir değişik, sanki bir şeyleri çekip duruyor.

-Hani gözün kapalıydı, nerden gördün? Baktın mı yoksa?

-Şöyle çaktırmadan azıcık araladım, baktım adam ne eder diye. O da saf, kapamış gözünü bir şeyler mırıldanıyor, elini habire sallayıp duruyordu. Gülesim de geldi ama ne yaparsın. Bir sürü para verdik bir de sedyede yatmak için. Sonunu göreyim dedim, susup bekledim.

-Ne oldu peki?

-Ben bir şey anlamadım ama yandaki sedyedeki kadın titremeye başladı. Eli kolu indi kalktı. Sanki içinde bir şey varmış da çıkacakmış gibi. Gözü kapalı bir yattı bir kalktı. Başındaki kadın da elini üzerinde değdirmeden dolaştırıp durdu. Valla korktum işte ondan. Sonra biraz ötedeki adam da kafasını indirip kaldırdı. Ama bana bir şey olmadı, anlamadım yani. Anda da kalamadım, anın tadı varsa o anda onu da tadamadım. Benim duygum daha çıkmamış ortaya  bir dahakine farklı olacakmış. Hayat toz pembeymiş, ben her şeyin üstesinden gelirmişim. Öyle söyledi elini üzerimde dolaştıran adam. İçimdeki hastalıkları çıkarıyormuş, tedavi ediyormuş yani. Yahu bir de tuhaf bir müzik çalıyordu bir de garip bir tütsü yanıyordu. Zor tuttum kendimi, kusmamak için. Ama anı yakaladım işte orada, biraz daha yatsaydım sedyede kusacaktım her yere.

Eeee ne oldu sonra?

Hiç ne olacak, bizim kadın verdirdi dünyanın parasını, gözüm açıldı. Seans mı neyse işte onu  yapıyorum diyen herif de haftaya yine gel içindekileri kazımamız lazım, seninle işimiz çoook dedi.

Ne yapacaksın peki? Gidecek  misin?

Hiçbir şey tabi ki, o adam gitsin kedilere yapsın o hareketleri, ben iyileştim hatun dedim. Sustum, içime baktım, derdimi gördüm, anımı yaşadım. Felek vurmuş zaten bir de bu adam  mı tokatlasın beni. Şeker gibi oldum valla şeker. Hanım övünüp dursun, ben falan yere götürdüm de benim adam iyi oldu, baldan tatlı oldu diye, öyle sansın. Aman dokunmasın bana. Ben yaşarım derdimle, içime de bakarım dışıma da.

Hadi var git şimdi sen, anı yakala anı…