‘Bana 6 bin dolar ver, seni kötü enerjilerinden kurtarayım.’

Son günlerde çıkan bir haberde yazıyordu. Kendisine 6 bin dolar verirse, iki çocuk annesi kadın tüm kötü enerjiden kurtulacak, geçmişi unutacaktı.

Öyle mi oldu dersiniz?

Kadın gözünü psikiyatri hastanesindeki odasında açtı.

Neden dersiniz? Öyle güzel güzel ağırlandığı bir meditasyon toplantısında yönlendirildiği koç yüzünden az kalsın aklını yitiriyordu. Aslında olay çok basitti. Arayış içinde olduğunu fark eden bazı  işletmeci insanların ağına düşmüştü. Sonradan fark etti, ama iş işten geçmişti. Hastanede açtı gözünü. En değerlisini belki de beynini, aklını, fikrini kaybediyordu. Yola girmişti çünkü, hızlıca zehirlenmiş, neye uğradığını şaşırmıştı. Tüm geçmişindeki yüklerinden, yaşanmışlıklarından kurtulmayı hedeflemişti oysa ki. Bilinçaltı temizliği yaptıracaktı işte. Sanki çok kolaydı, bilinçaltısı silgiyle temizlenebiliyormuş gibi, silme tuşuna basınca geçmişinin hepsi çöpe atılacakmış gibi. Bu kadar kolaydı. Oysa ki; Beynimiz bilgisayar değildir, unutmayın. Silme tuşu da yoktur. Geri dönüşü de.

Hastanede yaşadıklarını anlatmıştı, tüm detaylara kadar. Gözlerini kapatıp, seansı yaptıran kadını dinleyerek yürütülen sözüm ona enerji çalışmalarını, ardında tam da oracıkta katıla katıla ağlayan diğer kadının feryadını. İçinin bulantısını ve yine o kendini kaybedip de unuttuğu sandığı geçmişini en acı detaylarına kadar hatırlayan kadının çırpınışlarını ve “yapma yapma yapma” diye ağlayışlarını. Geçmişinde dört yaşındayken yaşadığı tacizi orada hatırlatan sözümona bilinçaltı uzmanının? Feryat figan yas edenin ellerini ve kollarını bağlayışını… Şaka gibi değil mi? Ama gerçek, sonuna dek gerçek hem de. Ve hicap duyduğum için yazamadıklarım, benim o geçmişin karanlığında kaybolan hasta için hissettiklerim.

Burası neresi mi? Sözün bittiği yer, insanın en özeline dek inip de orada bırakıldığı yer, dipsiz kuyu, bataklık. Peki, bu kişiler, bu tacir kafalılar ne yaparlar o anda? Bir insanın en derinden yaralandığını hatırlatıp da, unuttuğu acıyı tüm çirkinliğiyle gün yüzüne çıkarınca ne mi yaparlar? Hiçbir şey. Öylece bırakırlar, enkaz halde. Çünkü ellerinde hiçbir maharet yoktur. Yolunmuş kazların ancak tütsülerini yapanlardır onlar. Bu insan pazarında yer alanlardır onlar, gözlerini dolar bürümüş vahşilerdir zira. Tek amaçları avlarıdır onların. Neden mi bu kadar kötü konuşuyorum?

İnsana zarar verdikleri için, mahremiyeti küçümsedikleri için. Sanki ameliyata alınan hastayı kanlı canlı ortada bırakmış meselde ziyan ettikleri için. Ve bu kişilerin psikolojilerini tamamıyla bozdukları için.

Biliyor musunuz, gelecekte bu tarz kazazedelerin hastanelerde yatacak yeri kalacak evi olmayacak. Zira en değerlilerini, akıllarını emanet edip gidiyorlar onlar. Hem de 6 bin dolar gibi küçük bir paraya. Evet, kafa sağlığının yanında verdikleri paranın değeri çok küçük çünkü.

Kendilerine koç adı veren, meslek türeten, yeni meslek var eden bu hasta ruhlu kişiler, ya onlar? Hiç mi vicdan azabı çekmezler dersiniz? Burada tek görünen şey, paranın tüm vicdanı satın aldığıdır. Hırsın kişiyi nasıl insanlıktan çıkardığıdır. Nasıl inanan kişileri harcadıklarıdır.

Biz hekimler uyarmak zorundayız, doğruyu söylemek durumundayız. Öyle her önüne gelenin harcı değildir bilinçaltı. Öyle bir iki sertifikayla girişemezsin bu işe. Öyle ağzım laf yapıyor diye atlayamazsın bu alana. Öyle başını bağlayıp da dinle alakalıymış gibi görünüp de kullanamazsın dinimizi. Elbet bir taşa vururlar kafalarını, elbet toslarlar. Demezler mi halk dilinde; “Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste.” diye.

Siz siz olun, hekiminize güvenin. Boşlukta olduğunuzu hissederseniz, bir şeylerin ters gittiğini düşündüğünüz anda lütfen doktorunuza gidiniz. Anlatın, anlatmayı deneyin. İnanın sesinizi duyan olacaktır. Güvenin, ama ehil kişilere. İşini gücünü pazarlamayan kişilere güvenin. Palavra sıkmayanlara, has bilim insanına canınızı emanet edin.

Yüreğiniz yorgunluk görmesin, iyi insanlar çevrenizde var olsun dileklerimle…