Anne beni böyle sevebilir misin?

Bir transseksüel annesi anlatıyor;  Oğlum ve ben beraber büyüyorduk. Çok küçük yaşta anne olmuştum ve ben oğlumun elini hiçbir zaman bırakmayacağım diye yemin etmiştim. Babası hep işteydi ve ben oğluma hem anne hem baba hem de arkadaş olmuştum. Okula giderken elini sımsıkı tutar ve hiç bırakmazdım. Oğlum çekmeye çalışsa da daha sıkı tutardım.

Liseye kadar arkadaş gibiydik. Ama benim oğlumda farklı haller varmış ve ben onu hiç görememişim. Lisede samimi bir arkadaşının annesi iş yerime geldi ve oğlumun sorunları olduğunu söyledi. Onu kovdum, inanmadım ama akşam olduğunda oğlumla konuştum. Öyle ya içime bir dert girmişti bir kere. Ve her şeyi açık açık konuşabilirdik biz oğlumla, o bana yalan söylemezdi. Arkadaşının annesi bana “Davranışları biraz farklı, sanki bir oğlan sevgilisi var” demişti ya, o an beynimden vurulmuşa dönmüştüm. Açıkça sordum çocuğuma. Bana bunun bir yanlış anlaşılma olduğunu söyledi. Ve ben de inandım, inanmak istiyordum çünkü. Bazı halleri görmek istemiyor insan o anda. Ona inanmayı seçtim ve biz mutlu yaşantımıza devam ettik, hayatımızda baba var ama yoktu. Oğlum ve ben vardık…

…Üniversiteye gitti. Tesadüfen oğlumun bir başka erkekle yazışmalarını gördüm. Bu iki arkadaşça sohbet değildi. İki sevgilinin ve hatta cinsellik yaşayan iki sevgilinin sohbetiydi. O zaman anladım. Bana gelmez, bize olmaz derdim. Tamam derdim bu çocuk babasını çok görmüyor ama benimle çok sıkı fıkı arkadaş. Benden bir şeyler saklamaz. Beni üzmez, yanlış yapmaz, benim oğlum o çünkü derdim. Ve bu cinsiyet değiştirme yapanları çok kınardım. Onlara çok kızardım. Çocuğumun yanında bile sert söylemlerim olurdu ve o da bana katılırdı.

“Bunlardan nefret ediyorum anne derdi” meğer kendi de farklıymış. Bu sefer onunla konuşmaktan korktum. Onu kaybederim diye düşündüm sanırım. Çünkü ayrı bir şehirdeydi ve ben onun ne yaptığını artık kontrol edemiyordum.  Bekledim ama çok da bekleyemedim ve sonunda yüzleştim onunla. Çok zordu. Annesiniz, her şeyiniz, hayatınızı adadığınız çocuğunuz size diyor ki;  “Evet, böyle bir şey var ve bunun çözümü de yok. Ben kendimi bildim bileli bu böyleydi ve ben sen üzülme diye sana söyleyemedim.” İkinci yıkım, ne yapacağımı bilemiyorum hali ve şiddetli inkar erme durumuna geldim. Söz verdim ona bu durumu düzelteceğim diye. Öyle ya ben onun annesiydim ve onunla büyümüştüm onunla süper kahramanları seyretmiştim, ben onun süper kahramanıydım…

Meğer öyle olmuyormuş bu işler. İnsan başına gelmeden çok kolay konuşurmuş, kolayca yargılarmış. Çok kolay silermiş, çok kolay hakaret edermiş. Ve ben acı bir gerçekle yüzleşmek zorunda kaldım o zaman. Senin çocuğun da onlardan biri dedim kendime. Nefret ettiğin o çocuklardan biriydi ve ben hiç ama hiç fark etmemiştim.  Hep benzer hikayeler ve ortak bir kaç nokta dikkatimizi çeken. Erken yaşta anne olan bir oğlan annesi, oğlu ile çok yakın ilişkisi olan bir anne hikayesi ve babanın ortada olmaması… Babanın yok olması… Babanın varken yok olması böylesi birçok fazla yakın anne oğul ilişkisinde eşcinsellik için normalden daha fazla risk oluşturduğunu biliyoruz. Yaşayarak da öğreniyoruz maalesef. Ve aileye destek olmak için anne ve babanın ikisinin birden de elini taşın altına koymasını rica ediyoruz.