Arda kalanlar

Gün geceye kavuşur, yüreğin uyuşur,

El çekersin bütün dünyadan,

Hasretin tutuşur, anılar uçuşur,

Acı bir elvedadır arda kalan,

Yalan, ötesi yalan yalan…

    Ah gideni değil de kalanı boğar yalnızlık,

    Yanar dağlar kadar,

    Yalnızlıktır yoldaşın artık, mevsim hep sonbahar…

Bu şarkı kulaklarımda fısıldarken yazıyorum.

Bayram sabahı sevgili anneciğim, değerlim emanetini Rabbine verdi. Kendisi bayramını yaptı. O sevdiğine kavuştu. Korona da vesilesi oldu. Ya biz? Ya arda kalanlar? Bayram şekeri niyetine, şimdi bayram farklı bir anlamla karşımdaydı. Sözün bittiği yerdeydik işte…

Toplamda 14 günlük bir süreç ve annemin bizi arda kalanlar safına koyarak gitmesi. Daha üç hafta öncesine kadar her gün konuştuğum, uyuyakaldığım zaman beni hala daha çocukmuşum gibi tam vaktinde uyaran, destekleyen ardımdaki koca çınarım gitti. Rabbim ona rahmet eylesin ve tabi tüm ötelere göçmüşlerimize….

Bugün tam bir haftadır ben de arda kalanım. İzliyorum. Bakıyorum. Kendi yas sürecimi yaşıyorum ailemle beraber. Meğer biz ölümü hep bilmişiz ama hiç idrak edememişiz. Bu dünyanın geçici oluğunu, acının muhteşem bir bilgi olduğunu hep söylemişiz de hayatın içinde koşarken, gerçekten arda kalınca nasıl yapılır bilmemişiz.

Kimdir ki arda kalanlar? Sevdiğini ebedi alemine yollayıp da geride bomboş kalanlar mı? Göğsünün tam ortasına kocaman ağır bir yumruk yemiş gibi hissedenler mi? Boğazında yutkunurken yutamadığı acının şiddetini duyanlar mı? Acı içini şiddetle yakarken yanına  gelip de, oysa sen  sessizken, bağırmazken, acını duyarken, sırtına vurup da ” hayat devam ediyor, çocukların var, ölenle ölün müyor.” Diyenlere boş boş bakanlar mı? Kimdir ki arda kalanlar?

 İşte benim gibi olanlar. Çok özleyenler. Bir daha göremeyecek olduğunun idrakine varıp da iyi ki inanıyoruz yoksa ne yapardım diyenler. Hayatının bir anda nasıl da değiştiğini izleyenler. Acısını yaşamaya çalışırken aslında sadece yanında dursa yetecek olan insanların o ilk şokta söylediklerinin acıyı yaşayana nasıl da rahatsızlık verdiğini içi yanarak yaşayanlar…Arda kalanlarız biz….

Yas süreci kolay değildi biliyordum. Şimdi de deneyimliyorum. Bunu her insanın vakit geldiğinde yaşayacağını bilenlerdenim. Yalnız gerçekten çok ama çok yakıcı olduğunu söyleyebilirim. Ve bildiğim şu ki eğer insan bu şekilde yaşamaya devam ederse bunun hayatla bağdaşmayacağıdır. Onun için yasın belli süreleri vardır. Ve ben bilmenin, doktor olmanın, insan hayatıyla uğraşırken canım dediğine hiç yardım edememenin acısını yaşayan bir arda kalanım aslında. Ve şu anda da yası yaşıyorken bu kadar acın varken neden kalemi eline aldın diyebilirsiniz. Haklısınız. Acıyı yaşarken yazmak, bu dünyada işini bitirip gidene mektup yazmak da iyi gelir çünkü diyebilirim size.

 İlk şok, ilk duyma, ilk beyinde yerine oturtma. Sonra devamı geliyor. Ve insan ne kadar zayıf da olduğunu bilse ne kadar naif de olsa ne kadar aciz hissetse de yaşıyor. Bir psikiyatri hocam diyor ki; o da babasını kaybettikten sonra yaşamış. İlk anda gelip de hayat devam ediyor diyenler sanki bana kötü kelime ediyorlarmış gibi gelirdi.

Ben bu yaşadığımda şunu gördüm. Acının tarifi yok. Acının o ilk anda zaten tesellisi de yok. Kelimelerin ne denli kifayetsiz olduğunu, sadece dostların yanımızda olsalar yeterli olduğunu gördüm. Çünkü o anda ağızdan çıkacak olan kelimeler yetmeyecek ve insan teselli edeyim derken kelimeler başka yere gidebilecek. Acı çok yakıcı zaten.Ve susmak o anda bir nebze iyi geliyor. Yanında durmak. Acıyı paylaştığını hissettirebilmek. Zaten başı kesik tavuk gibi olmuş olan geride kalan insan, öyle hisseden gidenin ardından arda kaldığını anlayabildiği zaman tekrar şoku yaşayan insan meğer ne güçlüymüş…

Benim arkamdaki itici gücümdü anneciğim. Ve bir haftadır şiddetli acıyı yaşıyorum. Bu süreçte beni ve anneciğimi arayıp iyi dileklerini ileten, yanımda olduğunu söyleyen acımı gerçekten paylaştığını hissettiğim tüm dostlara teşekkür ediyorum.

Özlemek ne demek iyi bilirdim…

Ötelere selam olsun efendim, yanınızda sevdiğiniz varsa hemen hiç vakit kaybetmeden sarılın. Gurbetteyse de telefonla sesini duyun.

Sevdiğinizi hayattayken doya doya ifade edin….