Çocuğum yoldan mı çıktı?

—Eymen bugünlerde çok içine kapandı doktor hanım.

Çok korkuyorum. Önceden ne kadar sevecen, ne kadar cana yakın bir çocuktaysa şimdi de o kadar kızgın, sinir bozucu, kavgacı bir çocuk oldu. Hep siyah giyiyor. Hiç renk yok sanki hayatında. Her şey simsiyah. Dünyaya siyah bakıyor, zaten de öyle söylüyor.

Biz konuşurken hiç orda yok. Sanki aklı başka yerde biliyorum ben onun annesiyim . Satanist olmuş mudur acaba?  Ne yapabilirim doktor hanım, lütfen yardımcı olun.  Sanki bir kız arkadaşı var diye seviniyordum, kazara odasından konuşurken duydum. Bir erkek sesi vardı telefonda. Aşkım dedi oğluma. Hemen heyecan yaptım kapıyı çalmadan içeri girdim ve bağırmaya başladım. O da bana çok kızdı. Benim hiç mi özelim olmayacak diye bağırdı çağırdı, üstündeki tişörtünü parçaladı. Ben kriz geçiriyor diye acili aradım. Onlar gelene kadar odasında kırdı döktü. Sonra da bayıldı. Çok korktum. Ambulans geldi, tansiyon baktılar, çok düşüktü. Panik atak dediler, sonra hastaneye gelin diyerek gittiler.

O gün psikiyatriste randevu aldık. Doktor ilaç tedavisi başladı. Ama bakıyorum ki o günden beri benden kaçıyor. O erkeği soracağım diye. Kaçıyor benden. Ne yapayım ben, onunla aşkım diye konuşan o çocuk büyüktü benim çocuğumdan. Çok korkuyorum ama çok… Bu çok zordu bir anne için.   Evet, ergen çocuğum acaba satanist mi oldu, şeytana mı tapıyor, kedi mi kesiyor çünkü o simsiyah giyiyor ve hiç konuşmuyor. Sadece susuyor. Saçı da uzun.    Saçını siyaha boyadı. Saçıyla başıyla çok ilgili. Sevdiği var mı? Sevdiği karşı cins mi yoksa kendi cinsi mi?

Sorular sorular sorular… Yanıtları hemen olmayan sorular. Cevaplanmayı bekler, anne bekler, yavrusunun yanlış bir şeyler yapmaması için elinden geleni yapmak ister. Parçalanır. Anne yüreği dayanmaz ona.

Peki, ne yapalım.

Sen ne yaptın bu çocuğa doktor?

Ne dedin o anneye… Sakin olun lütfen dedim. Kimliğini arayan evladınız inşallah doğruyu bulacak dedim. Biraz zamanla, biraz sabırla. Doğru iletişimle, doğru davranmakla, ama korkmadan, telaş etmeden, çok kaygı duyduğunu evladına belli etmeden.

Nasıl mı olacak bu dediğin doktor derseniz, olacak elbette derim size. Bir evlat ergenlikte ne kadar bağırsa çağırsa da, sanki raydan çıktı benim çocuğum dedirtse  de sana emin olun ki o doğrusunu bulacak. Ve o kızgınlığını bu süreçte atacak. Ve size atarken de terapi olacak. Tabi bu kriz zamanları geçince aklı başına gelince, hemen yanına gelen ergeninden söz ediyorum. O aklı başına gelip özür diliyorum anne diyen çocuğundan işte.

O zaman tam vakti. Duygunu belirt, onu suçlama ve onu yanına geldiğinde can kulağıyla dinle. Anne kalbiyle dinle. Zamanında sen de çocuk olduğunu unutmadan dinle. Merhamet et ona. Ve şunu  bil ki şu anda çocuk olmak da büyük olmak kadar zor. Şu dönemde ergen olmak da anne baba olmak kadar meşakkatli. Unutma bunu. Sesim seninle her yerde olsun sevgili ebeveyn.   Korkma, doğru davran, sakin ol, iyice dinle… Her şey yoluna girer unutma bunu…