Gözleri …

Odaya girdi, etrafa göz ucuyla bakarken kendini ele verdi… O gözler… Derinde, çok çok içerilerde saklı kalmış, gizlemiş olduğu kimlik açığa çıkmasın diye, kimse beni fark etmesin diye bağıran o gözler…Ama bir yandan da FARKEDİLMEK için gizliden istek duyan, bağıran sessiz çığlıklar.

Ben buradayım diyen bir genç. O.R; 17 yaşında. Kendinden izin aldım. Yaşadıklarını yazmamı hatta o istedi. Onu anlayınca, kendini ele verdi, açtı, 4 yılın acısını çıkardı adeta… Nasıl geldi bana?

Bir telefonla başladı her şey. Telefondaki ses “Oğlum odasından çıkmıyor, bizimle konuşmuyor, ders çalışmıyor, öfkeden deli gibi bağırıyor…”

İlk etapta tamam dedim içimden, tipik ergen diyelim, anne baba baskısı öfke patlaması şeklinde ifade edilen duygusal tepkiler…akupunktur tedavisi ve konuşma terapisi fayda eder ona, tabi ki vesile bizsek. Dedim dedim ama tee içerilerdeki o iç sesimi hiiiç duymak istemedim. Susturdum onu diyelim. Negatif olma, sezgini unut, bu sefer lütfen yine senin dediğin gibi olmasın. Sen sus, yeni bir T.K vakası değil bu…

Ne diyordu ki iç sesim mi? Bu da bir taciz mağduru, bu da cinsel kimlik kargaşası yaşıyor, aileden korkuyor, kendini ele vermemek için çok çaba sarf ediyor. Ama artık sonuna geldi. Ve kendini kesiyor. Önce ön kol ve ellerine bak. Sonra saksıda yetiştirip bir şeyler içiyor mu onu anla?  Hem de hemen anla.  İşin zor kızım yine zor vaka…

İşte içim bu, dışım da şu an kapıdan giren bu genç erkekle meşgul. Kendini gizlediğini bahçe kapısından girerken ki yürüyüşü belli etti zaten ama. Yine de haklı çıkmamak için zorluyorum kendimi. Önce anamnez almalıyım ve zaten orada yüzde seksen ortaya çıkar. Çok sevgili hocalarımızın hakkını hiç yiyemem. Hasta kapıdan girerken izleyin,  gerçek muayene kapıdan girerken başlar derdi. Ben de bahçe kapısından ilk gelen hastamı mutlaka izlerim. O yürüyüş, o bakış, mutlaka bir ipucu verir bana. Ama çok yoruldum artık. Bu günlerde çok yoruldum. Genç kız ve erkeklerimizin belki de 9 yaşlarından başlayan cinsel deneyimleri yordu beni. Sebep ne olursa olsun, bu deneyim yaşı ülkemizde de maalesef oldukça aşağılara indi. Ebeveynler olarak, yaş almış büyükler olarak hepimize sağduyulu davranıp küçüklerimize mentörlük etmek gerekli diye düşünüyorum. Çocuklarımız yalnız, büyükler yalnız, aileler yalnız… Toplum olarak kendimize çeki düzen verme vaktini geçirmeyelim. Herkes herkesten sorumludur.

-Hoş geldin dedim. Rahatça koltuğa oturmanı ve niçin bana geldiğini anlatmanı istiyorum.

Sessizce önüne baktı ve oturdu. Aman Allah’ım nasıl kendini güçsüz hissediyor. Bu yaşta sanki dünyanın yükünü omuzlarına almış gidiyor. İki elini de önünde birleştirdi, oysa ben bana bakmasını isterdim. Önce sustu, bir iki dakika bekledi.  İçini derince çekti. Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Ben alışığım. Önce iğnelerimi batırırken ağlarlardı şimdi ise koltuğa oturunca başlıyorlar. Çünkü çok dolular. Çünkü kendilerini kimseye hele de ailelerine anlatamamanın çaresizliğini yaşıyorlar. Boşluktalar. Gençler boşlukta…

Ben de ergen annesiyim. Hekimim. Aile terapisti olarak çalışıyorum. O kanın deli attığı zamanları inanın çok iyi biliyorum. Yaşadım. Ev olur da yaşanmaz mı? Elbette ki az buçuk her şey yaşanır. İnsanız. Daha görecek, sevinecek, ders alacak çok hikayemiz olur. Tamam, ama işte bu başka. Bu korktuğum gibi…

Ergen, eğer evdekilere tepki vermezse korkarız biz. Sonrasında kendini çok ciddi bir şekilde açığa çıkarır diye. İşte susmuş, susmuş, susmuş. Besbelli. Her şeye evet demiş. İstemese de demiş. Karşı olsa da. Ama şimdi ne oldu? Beden artık yetişemedi ona, sinyal veriyor. Bak bana, ben de varım, sen de bireysin, sen de insansın diye. Biraz durdu. Baktı bana. O çok gerilerdeki anlamla baktı. Derin hüzünle baktı. Anla beni ne olur diye yalvarırcasına.

Babam ben küçükken ölmüş. Annem ve çok çok başarılı benden 9 yaş büyük bir abim var. Mükemmeliyetçi. Ve benim de öyle olmamı istiyor. Hep eleştiriyor, kıyaslıyor, baskı yapıyor. Ölmek istiyorum aslında. Buralardan kaçmak. Kendimden nefret ediyorum. Anneme kızıyorum. Beni hiç dinlemiyor. Evde ağlamak yasak, gülmek yasak( kız mısın sen siye). Her şey yasak. Mikrop var dışarısı yasak. Okul yok. Ders var. Abime şikayet ediyor. Oysa ben de onun çocuğuyum ve ve… Sözünü bitiremedi, tekrar başladı ağlamaya. Mendil uzattım ki bana dönsün, elini göreyim. Jilet kesiklerini uzun kollu svetinin altından gördüm.

İçimden bu dedim tam da senin iç sesinin dediği gibi. Daha da fazla hatta. İşimiz çok. Süreç uzun. Ama kimlik kargaşası ne zaman başladı? Tek soru sordum ona. Bana bak, gözlerime bak ve cevap ver lütfen dedim. Burada ikimizden başka kimse yok. Ne zamandan beri cinsel kimliğinle ilgili soru işaretlerin var? Durdu baktı şok oldu. Nasıl dercesine, nasıl anladınız? Karşı mısınız? Anneme söyler misiniz? Beni öldürürler. Ne olur söylemeyin. Lütfen…

Bu ilk görüşme. Sakin ol. Önce seni anlamalıyız. Sen de kendini anlamalısın. Sana yardım edeceğim. Sadece güven bana. Hekim olarak elimden geleni yapacağım ve beraber yol alacağız. İlk ödevin, bu hafta kendini fark etmeye başla. Ağladığında, öfkelendiğinde tepki vermeden önce dur. Ve yaz bana. Haftaya gelirken daha bir umutlu, sağlıklı gelmeni istiyorum.

Bir yola çıkıyoruz seninle. Gerçekten kim olduğunu keşfedip, yaşadığın ortamda hayatta kalmak için takındığın ”sahte benliklerden” kurtulmak için ilk adımı attık. Ümit bizimle…

Haftaya bekliyorum…